اولین چیزی که بذهنم خطور کرد این بود که یک بمب دست ساز منفجر شده و بعد لحظاتی که از بهت بیرون آمدم، احتمال بمب دوم و یا ازدحام منجر به فاجعه را دادم . لذا با آرامش سعی کردم مردم را به بیرون از حسینیه هدایت کنم.
یکی از تلخ ترین حوادثه تروریستی سال های گذشت کشور، حادثه انفجار در حسینیه سیدالشهدای شیراز بود. انفجاری که شبنه 24 فروردین ماه 1387 در مراسم هفتگی کانون رهپویان وصال و در گرماگرم عزاداری مردم به وقوع پیوست. در این حادثه تروریستی 14 نفر از مردم بی گناه به شهادت رسیده و بیش از 100 نفر مجروح شدند.
به مناسبت ششمین سالگرد وقوع این حادثه تروریستی با حجت الاسلام سیدمحمد انجوی نژاد، مدیر کانون رهپویان وصال شیراز به گفتگو نشستیم.
حجت الاسلام انجوی نژاد متولد سال 1348 در یکی از محله های مرفه نشین مشهد است! با اینکه می توانست مثل خیلی از هم سالان خود زندگی راحتی داشته باشد، طلبه شد و تقریبا تمام دوران نوجوانی خود را در جبهه گذراند. آن هم در گردان های خط شکن. زیباترین خاطرات خود از این دوران را در کتابی به نام «حماسه یاسین» نگاشته است. پس از پایان جنگ از مشهد به شیراز هجرت کرد. سال 1376 مجموعه ای فرهنگی به نام «کانون رهپویان وصال» را پایه گذاری کرد و خیلی زود تبدیل شد به یکی از قطب های اثرگذار فرهنگی در استان فارس، بلکه در کل کشور. اما نقطه اوج این ماجرا، انفجاری تروریستی بود که در این کانون به وقوع پیوست و اسمش را بر سر زبان ها انداخت.
در ادامه مختصری از گفتگوی اختصاصی بنیاد هابیلیان (خانواده شهدای ترور کشور) را با ایشان خواهید خواند:
هابیلیان: قبل از هر چیز درباره کانون رهپویان وصال برایمان بگویید.
بسم الله الرحمن الرحیم و با سلام و درود به ارواح مطهر شهدا، امام راحل (ره) و آرزوی سلامتی و سرافرازی برای مقام معظم ولایت.
در سال 1376 بذری که سال ها در دلِ سوختگان فرهنگ ناب اسلامی جای گرفته بود، با عنوان کانون فرهنگی رهپویان وصال سر از زمین بر آورد. کانون در حدود شش سال تلاش، از مکان های مختلف به عنوان مرکز فعالیت های خود بهره گرفت. کانون مدت یک سال در مسجد بیمارستان نمازی شیراز، به وظیفه اش عمل کرد. با افزایش چشم گیر حضور جوانان در برنامه ها، کانون با کمبود فضا روبه رو شد. از این رو، مرکز فعالیت ها از بیمارستان یادشده به مسجد خیرات انتقال یافت. کانون در مدت حضور دو ساله خود در این مسجد، همواره از الطاف امام جماعت، هیأت امنا و دیگر خادمان این بیت الله بهره مند شد و انفاس الهی این مردان خدا سبب دل گرمی، و دعای خیرشان، عامل رشد کمی و کیفی فعالیت های کانون بوده است.
حضور بیش از حد مشتاقان فرهنگ اهل بیت (ع) در فعالیت های کانون سبب شد، افزون بر شبستان و حیاط مسجد، خیابان ها و کوچه های اطراف نیز در جلسات هفتگی و مناسبت ها مورد استفاده قرار گیرد تا این که یکی از بانیان نیکوکار با اهدای زمینی به مساحت سه هزار متر مربع در خیابان شهید آقایی، برای ساخت حسینیه ای مزین به نام مبارک سیدالشهدا (ع) به صورت وقف، گام مهمی در جهت حل مشکل مکان برداشت.
هابیلیان: به عنوان مدیر کانون رهپویان وصال شیراز، تحلیلی نسبت به عوامل انتخاب این مجموعه توسط گروهک تروریستی تندر به عنوان سوژه عملیات تروریستی بیان بفرمائید.
البته اهداف دشمن همیشه قابل تصور نیست ولی می شود حدس زد که نا امن کردن فضاهای مذهبی و انتقام گرفتن از مرام حسینی هدف اصلی دشمن بود. چرا که محور عاشورا همیشه استکبار ستیز و مبارز پرور بوده و همیشه هم بعنوان محوری برای قیام همراه با تعبد و تعقل معرفی شده. این ها می تواند بهانه ای باشد برای ناامن کردن و بخاک و خون کشیدن چنین محافلی. البته طبق معمول تیر دشمن به هدف اصابت نکرد و اتفاقا محمل عاشورایی تر و جهادی تر شد. بحث همان آیه مشهور است که می فرماید: یُریدُونَ لِیُطفِئُوا نُورَاللهِ بِأَفواهِهِم ... [1]
هابیلیان: چرا مسئولین قضایی و امنیتی در ابتدا اصرار بر غیرعمدی و غیرتروریستی بودن این حادثه داشتند؟ چه شد که تحلیلی ها و فرضیه ها عوض شد؟
آنگونه که خود مسؤلین بعد از 25 روز مقاومت همراه با صبر جمیل ما و خانواده شهدا فرمودند، این یک تاکتیک برای به دام انداختن بمب گذاران بوده و من هم ترجیح می دهم همین نظریه را قبول کنم! البته امداد اباعبدلله بسیار راهگشا بود و آن هم انفجار غیر عمدی بمب دست سازی بود که توسط عوامل این گروهک در هتل لاله تهران در دستان خودشان منفجر شد. بمبی که بنا داشتند در مکان دیگری کارگذاری کنند.
هابیلیان: با توجه به اینکه شب حادثه در محل انفجار حضور داشتید و از نزدیک شاهد جزئیات ماجرا بودید، شرحی از حادثه و ساعات پس از آن را بیان بفرمائید.
اولین چیزی که بذهنم خطور کرد – با توجه به اینکه مدت ها در جنگ بودم و اتفاقا تخصصم هم تخریب و انفجارات بوده – این بود که یک بمب دست ساز منفجر شده و بعد لحظاتی که از بهت اینکه چه شد و چرا باز هم جا ماندم، بیرون آمدم، احتمال بمب دوم و یا ازدحام منجر به فاجعه را دادم. لذا با آرامش سعی کردم مردم را به بیرون از حسینیه هدایت کنم. سیل نیروهای اطلاعاتی و امنیتی و مسؤلین شهری و استانی بود که به کانون سرازیر شدند. ساعاتی هم مشغول صحبت و رد و بدل کردن اطلاعات بودم. بعد از آن، به زحمت بسیار – بعلت ازدحام فوق العاده بیرون حسینیه – رفتم بیمارستان و پیگیر کار شهدا و مجروحان بودیم. به جرأت بگویم که تا چند هفته روزی یکی دو ساعت بیشتر خواب نمی رفتم. آنهم چه خوابی؟!
از همان شب اول خانواده شهدا بصورت اعجاز آمیزی شاکر و صبور بودند و با افتخار از فرزندشان صحبت می کردند. گویی برای این شهدا خانواده هایشان هم منتخب بودند! حتی یادم است که پدری شب اول آمد و کلی ناسزا و فحش به من داد که بچه ام را اغفال کردی و به اینجا کشاندی و به کشتن دادی! من فقط سکوت کردم و سرم را پایین انداختم. خیلی زود هم مشخص شد که آن شب اصلا پسرش به کانون نیامده بود!
کل شهر معتقد به یک فاجعه و بمب گذاری بودند. البته آن 25 روز – تا زمان اعلام بمب گذاری – بسیار سخت گذشت و خاطرات بسیاری از شناخته شدن دوست و دشمن دارم که اینجا مجالش نیست.
هابیلیان: ادامه روند حادثه را به چه شکل مدیریت کردید؟ آیا این حادثه در ادامه برنامه های جاری کانون خللی ایجاد کرد؟
بیشترین زحمت آن ایام مدیریت و کنترل احساسات کاملا بحق جوان ها بود. از یک طرف بچه ها از داخل فشار می آوردند و از طرفی فشارهای بیرونی و حکومتی و طعنه های دشمنان و ... که خب در مقابل مرارت هایی که مؤمنان در طول تاریخ کشیده اند، این فشارها هیچ بود. کمی تحمل حرف بود فقط! که چیز مهمی نبود. به قول شاعر:
که در طریقت ما کافریست رنجیدن!
برنامه ها به برکت خون شهدا از آنزمان پربارتر شد و مستمعین بسیار با کیفیت تر. درصدی از فضاهای زمان جنگ را می شد به چشم دید.
هابیلیان: به نظرتان احقاق حقوق خانواده های شهدای کانون به خوبی انجام گرفت؟
چیزی که کاملا مشخص است این است که هیچ خانواده شهیدی به همه حقوقش در دنیا نخواهد رسید و فقط خود خدا منتقم است و جبران کننده این فجایع. هیچ وقت هم ما و امثال ما دردها و مصائبشان را درک نخواهیم کرد چرا که چشیدنی است. ولی از لحظا حقوق مادی و دنیایی بله. کاملا تحت پوشش بنیاد شهید قرار گرفتند. اگر هم نقصی در سرویس دهی به ایشان هست، همان نقص نهادینه در این ارگان هاست نسبت به عموم خانواده های شهدا و جانبازان.
هابیلیان: این روزها بحث حقوق بشر داغ است. کشورهای غربی هم مثل همیشه ایران را به نقض حقوق بشر متهم می کنند. با توجه به اینکه مقر سیاسی و تشکیلاتی تمامی گروهک های تروریستی از جمله تندر، منافقین، پژاک و ... در خاک کشورهای اروپایی است و تحت حمایت این کشورها فعالیت می کنند، تحلیل شما نسبت به این موضوع چیست؟
نظر حضرت آقا درباره غرب و حقوق بشر مکفی است. اتصال و استناد حقوق بشر به غرب مضحک ترین دروغ تاریخ است که به زور رسانه به خورد بشر داده می شود. اسناد جنایات آنها درباره نوع درجه دوم بشر – که نام ما در قاموس آن هاست – هیچ تردیدی بر بازیچه بودن این عنوان انسانی برای رسیدن به مطامع استعمارگرایانه آنها باقی نمی گذارد.
پی نوشت:
[1] قرآن کریم، سوره مبارکه صف ، آیه 28
