کودکان در سایه ترور؛ تعهدی جهانی، رنجی مشترک در دو دهه گذشته، پدیده تروریسم نه تنها به عنوان یک تهدید امنیتی، بلکه به مثابه چالشی بنیادین برای بنیانهای حقوق بشر و نظم بینالمللی ظهور کرده است. این پدیده، با زیر پا گذاشتن قواعد اولیه بشردوستانه، عمدتاً غیرنظامیان بیدفاع را هدف قرار داده و در این میان، کودکان به عنوان بیگناهترین قشر، بار اصلی این خشونت سازمانیافته را متحمل شدهاند. در بستر این منظر جهانی، میهن ما ایران به عنوان یکی از کشورهایی که در طول چهار دهه گذشته، بیشترین بار
روایتی از خیانت منافقین در روزهای اشغال خرمشهر سوم خرداد، روز فتح خرمشهر، تنها یادآور رشادتهای رزمندگان اسلام نیست؛ این روز، گواه تاریخ خیانت گروههایی است که دوشادوش دشمن بعثی، پشت جبهههای ایران را خالی کردند. کتاب «دا»، خاطرات سیدهزهرا حسینی، از زاویهای دیدهنشده، تصویری از همکاری منافقین با صدام در روزهای اشغال خرمشهر ارائه میدهد. سوم خرداد، تنها یک برگ زرین در تقویم افتخارات ملی این سرزمین نیست؛ این روز، نماد «بازپسگیری عزت از چنگال ذلت» است. خرمشهری که ۵۷۸ روز در اشغال دشمن بعثی بود،
مسئولیت کیفری رسانههای تروریستی ملت ایران در سالهای اخیر، قربانی یکی از پیچیدهترین و سازمانیافتهترین پروژههای رسانهای و روانی بوده است؛ پروژهای که با بهرهگیری از شبکههای فارسیزبان وابسته به دولتهای متخاصم و اتاقهای عملیات روانی خارجی تلاش کرد با دروغپراکنی سیستماتیک، تحریف واقعیات، سیاهنمایی گسترده با الگوی «بزرگنمایی نقاط ضعف و حذف نقاط قوت»، ترویج خشونت، حمایت از آشوبهای خیابانی و گروههای مسلح، تجزیهطلبی قومی و مذهبی، تحریم فراقانونی ملت ایران و عادیسازی تجاوز خارجی، بنیانهای امنیت ملی، تمامیت
فرافکنی های بزرگ ترین دولت حامی تروریسم در جهان؛ تاریخی سیاه از ترورهای آشکار و پنهان رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا امروز بار دیگر با تکرار ادعاهای همیشگی و کسالت بار خود و اسلاف اش، ایران را متهم به حمایت از تروریسم کرد. هنگامی که مقامات آمریکایی ایران را به «تروریسم دولتی» متهم میکنند، در واقع با یک فرافکنی، تصویری از چند دهه عملکرد خشن و غیرقانونی شان را در معرض قضاوت افکار عمومی قرار می دهند. این همان مکانیسم دفاعی روانشناختی فرافکنی است که در عرصه سیاست خارجی به راهبردی آشنا برای برخی دولت ها و سیاستمداران بدل شده است. برای درک این ادعا، نیازی نیست به سراغ
مسئولیت بینالمللی در قبال بهکارگیری کودکان در درگیریها بر اساس کنوانسیون حقوق کودک و پروتکل اختیاری آن درباره مشارکت کودکان در مخاصمات مسلحانه، جذب و استفاده از افراد زیر ۱۸ سال در درگیریهای مسلحانه توسط گروههای مسلح غیردولتی ممنوع است و دولتها موظف به پیشگیری، جرمانگاری داخلی و اقدام مؤثر برای توقف این روند هستند. «علی احدی»، عضو هیئت علمی دانشکدگان فارابی دانشگاه تهران، در یادداشتی به بررسی ابعاد حقوقی استفاده از کودکان در مخاصمات مسلحانه پرداخته است.
محاصره تنگه هرمز توسط آمریکا، «تروریسم دریایی» است رئیس مرکز وکلا، کارشناسان رسمی و مشاوران خانواده قوه قضاییه گفت: جمهوری اسلامی ایران در چارچوب حق دفاع مشروع، مجاز به اعمال حاکمیت مؤثر در دریای سرزمینی و مدیریت تردد در تنگه هرمز است و محاصره این تنگه توسط آمریکا فاقد مشروعیت حقوقی و «تروریسم دریایی» است. حسن عبدلیانپور رئیس مرکز وکلا، کارشناسان رسمی ومشاوران خانواده قوه قضاییه در یادداشتی نوشت: تحولات ناشی از اقدام نظامی آمریکا و رژیم اسرائیل علیه جمهوری اسلامی ایران، از منظر حقوق
دستورالعمل شیطانی برای فراموشی فاجعه میناب با گذشت بیش از 11 هفته از فاجعه مدرسه میناب، مقامهای آمریکایی همچنان از بررسی موضوع خبر میدهند. در روزهای گذشته ترامپ بارها جمله «در دست بررسی است» را تکرار کرده و گویا قرار است گذشت زمان، پرده بر این جنایت آمریکایی بکشد. یک هفته پیش رئیس جمهور آمریکا که در تب و تاب سفر به چین بود، در پاسخ به سوالی پیرامون مقصر شلیک به مدرسه میناب گفت که این موضوع در دست بررسی است. حالا که از چین برگشته، در جدیدترین مصاحبهاش همچنان موضوع را در دست بررسی اعلام میکند و یک گام جلوتر، از دست
حمایت آمریکا از تروریسم؛ هم استراتژی و هم تاکتیک ایران از زمان پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن ۱۳۵۷ تاکنون، همواره درگیر مبارزه با فعالیتهای گروههای تروریستی بوده است. در تمام این مدت، گروههای تروریستی با خطمشی و عقاید مختلف با حمایتهایی که از برخی کشورهای منطقه و فرامنطقهای دریافت میکردند، همواره سعی داشتند با انجام انواع اقدامات تروریستی مانند ترور مسئولان و شهروندان عادی و خرابکاری در زیرساختها، فضای ترس و ناامنی بر جامعه حاکم کنند. دهه۱۳۶۰، پس از انقلاب، تجزیه ایران در دستورکار دشمنان قرار گرفت و ناآرامیهایی در ترکمنصحرا و
از گواتمالا تا ایران؛ مستندات یک قرن حمایت آمریکا از تروریستها و اعتراف پایانی ترامپ در تاریخ ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵، دونالد ترامپ، رئیسجمهور وقت ایالات متحده، در جمع خبرنگاران اقدامی نادر انجام داد و عملاً به یک عملیات مخفیانه تسلیحاتی علیه جمهوری اسلامی ایران اعتراف کرد. بر اساس گزارش معتبر روزنامه گاردین، ترامپ در واکنش به سوالی درباره ارسال سلاحهای آمریکایی (که برای معترضان ایرانی در نظر گرفته شده بود) به گروههای مخالف کرد ایرانی در عراق گفت: «من از تحویل سلاحها راضی نیستم. از این بابت هیجانزده نیستم، اما مقدار کمی سلاح ارسال شد... اما از اتفاقی که برای کردها افتاد راضی
منافقین و فرقان، ۲ روی یک سکه انحراف ارتباط گروهک فرقان که استاد مطهری را به شهادت رساندند و گروهک تروریستی منافقین یکی از مسائلی است که در جریان بازگویی خاطرات برخی از فعالان سیاسی مورد توجه قرار گرفته است. برخی بهدلیل شباهتهایی که بین هر ۲ گروه وجود دارد، بیان میکنند که گروهک منافقین در ابتدای انقلاباسلامی ترجیح میداد که بهصورت عملی فعالیت تروریستی نداشته باشد و ظاهر خود را حفظ کند؛ ازاینرو از گروهکهایی مانند فرقان بهعنوان پوشش استفاده میکرد. در این میان برخی دیگر
حمله به خطوط آب ایران، روایتی از هیدروتروریسم در سکوت جهانی از منظر حقوق بینالملل، هدف قرار دادن عمدی زیرساختهای آب غیرنظامی، نقض آشکار کنوانسیونهای ژنو محسوب میشود. درپی حملههای خارج از عرف جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، خبر خسارت گسترده به زیرساختهای حیاتی آب کشور در ۳۰۰ نقطه و به میزان بیش از ۵۵۰۰ میلیارد تومان، زنگ خطری جدی برای امنیت ملی و حقوق شهروندی ایران به صدا درآورده است؛ براساس اعلام مدیرعامل آبفای کشور، خطوط انتقال، مخازن، ایستگاههای پمپاژ و حتی تأسیسات آبشیرینکن قشم در جریان حملههای هوایی و موشکی هدف قرار
از بنبست دیپلماتیک تا توهم ترور چرا دشمن در باتلاق «اسلامآباد» دستوپای عبث میزند؟ تحولات اخیر در حاشیه مذاکرات اسلامآباد و تغییر رفتار ناگهانی جبهه استکبار، بار دیگر پرده از خوی وحشیانه و درماندگی راهبردی دشمنان برداشت. تروریستهای شیطانصفت که با تیمی کامل برای تحمیل اراده خود به میدان آمده بودند، پس از مواجهه با سد محکم منطق و اقتدار ایران، بار دیگر به حربه زنگزده «تهدید به ترور» روی آوردهاند. اما این رفتار نشاندهنده چیست و چه فرجامی خواهد داشت؟ تحولات اخیر در حاشیه
تحلیل حقوقی یک مناقشه: جنگ، جنایت جنگی یا تروریسم؟ در پی گزارشهایی که از آغاز حملات ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه کشور عزیزمان منتشر شده، این رویدادها با عناوینی چون «جنگ»، «جنایت جنگی» و «اقدام تروریستی» توصیف شدهاند. همین تنوع در تعبیرها این پرسش را مطرح میکند که این اقدامات دقیقاً در کدام چارچوب حقوقی قرار میگیرند: آیا با یک جنگ مواجه هستیم، یا با مصادیقی از جنایت جنگی، و یا حتی اقداماتی تروریستی؟ این عناوین صرفاً تفاوتهایی لفظی نیستند، بلکه هر یک دارای آثار و پیامدهای مهمی در حوزه مسئولیت بینالمللی دولتها و
دم خروس پروژه تجزیه دونالد ترامپ رئیسجمهور تروریست آمریکا صراحتاً اعلام کرده که در در اغتشاشات دیماه، ایالات متحده گروهکهای کرد تجزیهطلب را مسلح کرده است. این اعتراف روشن میکند که آمریکا نهتنها پشت پرده آشوب و ناآرامیهای داخلی در ایران است، بلکه بهطور مستقیم در مسیر تجهیز و مسلح کردن گروههایی که به دنبال تجزیه کشورمان هستند گام برمیدارد. همانطور که رهبر شهید انقلاب اسلامی بارها تأکید کرده بودند، آمریکا پشت پرده فتنهها، ناآرامیها و پروژههای تجزیهطلبانه علیه ایران ایستاده است. تجربه
از جنایت جنگی تا تروریسم دولتی؛ تأملی بر هدف قرار دادن زیرساختهای سلامت ایران حمله به مراکز تولید دارو و تجهیزات پزشکی به دلیل اصل تفکیک و اصل تناسب ممنوعیت قطعی دارد. اظهارات فاطمه محمدبیگی، عضو کمیسیون بهداشت مجلس، درباره حمله به ۲۴ شرکت دارویی و تجهیزات پزشکی ایران، پرده از واقعیتی برمیدارد که فراتر از یک اقدام متعارف جنگی است. او این حملات را (مصداق بارز جنایت جنگی) خواند و تأکید کرد که شیوه دشمن با شیوههای متعارف جنگهای نظامی (تفاوت اساسی دارد) این تفاوت اساسی، ما را به این پرسش میرساند که آیا صرفا با یک جنایت جنگی مواجهیم یا با گونهای از (تروریسم
