پسرم آرزوهای زیادی داشت

گروهک تروریستی جیش‌الظلم در تاریخ 22شهریور1403 سه تن از نیروهای انتظامی را در نزدیکی هنگ مرزی میرجاوه در ‏استان سیستان‌وبلوچستان به‌شهادت رساند. یکی از این شهدا جوانی 23ساله به‌نام امیر ابراهیم‌زاده سرباز وظیفه نیروی ‏انتظامی بود.‏

برای دیدار با خانوادۀ شهید ابراهیم‌زاده به‌سمت تربت حیدریه حرکت کردیم. منزل شهید در روستایی در 40 کیلومتری تربت ‏حیدریه بود. پیدا کردن منزل شهید دشوار نبود. خانواده‌ای که یک ماه پیش فرزندشان به‌شهادت رسیده را تمام اهالی روستا ‏می‌شناسند. در حیاط باز بود و پدر، برادران، عموها، پسرعموها و پسرعمه شهید به استقبال ما آمدند. به‌هرحال این خانواده ‏داغ جوان دیده و شایسته نیست که تنها بماند و ساعت‌ها را با غصۀ جانکاه بگذراند. گویا ما اولین نفرات نبودیم که برای ‏عرض تسلیت و سرسلامتی به این خانه سر می‌زدیم و آخرین نفرات هم نخواهیم بود. شهادت همچون تاجی است که هم ‏شهید و هم خانواده‌اش را عزت می‌دهد و دل‌های عاشقان را از اقصی‌نقاط دنیا به سمت آن‌ها روانه می‌کند.

پس از قرائت فاتحه و عرض تسلیت به خانواده، آقای هاشمی‌نژاد به معرفی هابیلیان و اهداف این بنیاد پرداخت. دبیرکل ‏بنیاد هابیلیان به اعضای خانواده دلداری داد که امروز جمهوری اسلامی قدرتمند شده است و در طول سالیان اخیر ‏سرکردگان گروهک‌های تروریستی از اقصی نقاط دنیا را دستگیر و محاکمه کرده است، گروهک تروریستی جیش‌العدل هم ‏زیاد باقی نخواهد ماند و سرنوشتی مشابه سایر گروهک‌های تروریستی برای آن متصور است. ‏

پدر شهید ابراهیم‌زاده که گرد پیری بر چهره‌اش نشسته بود، ضمن تقدیر و تشکر از هماهنگی این دیدار از پسر شهیدش ‏اینگونه تعریف کرد: پسر خوب و دل‌رحمی بود. هیئتی بود. هنوز طبلی که در هیئت می‌زد در اینجا هست. هر کسی مشکلی ‏داشت، مشکلش را رفع می‌کرد. خانۀ ما روبه‌روی درمانگاه است. اگر پیرزن یا پیرمردی به درمانگاه می‌آمد و نمی‌توانست ‏به خانه‌اش برود با موتور خودش آن‌ها را می‌برد یا برایشان ماشین می‌گرفت. دفعه آخر که از سربازی آمده بود از همه اقوام ‏سر زد و همه را از خودش خوشحال کرد. ‏

وی در ادامه به خونخواهی پسرش اشاره کرد و گفت: باید یکی باشد که تقاص این شهدای مظلوم را از جیش‌الظلم که به ‏خودشان جیش‌العدل می‌گویند بگیرد. از تمام نیروهای مسلح می‌خواهیم که اسلحۀ پسر ما را زمین نگذارند.‏

حاج محمد ابراهیم‌زاده به سابقۀ ایثارگری و 20 ماه حضورش در جبهه‌ها هم اشاره کرد و گفت: ما در لشکر مهندسی ‏سنگرساز بی‌سنگر بودیم. اول خاکریز می‌زدیم بعد نیروی پیاده پشت سر ما می‌آمد. اگر به من اجازه بدهند در هر جای ‏ایران که بگویند خدمت می‌کنم.‏

آقای هاشمی نژاد با اشاره به ترورهای دهه 60 گفت: زمانی بود که تا روزی 10 نفر را در شهرها ترور می‌کردند و چندان ‏کاری از دست ما بر نمی‌آمد. اما امروز اینگونه نیست. الان هر کسی که خون شهروند ما را بریزد حتما باید تقاص پس دهد. ‏هر گوشۀ دنیا هم که باشد پیدایش کرده و در اینجا محاکمه‌اش می‌کنند. امیدوارم ریشۀ این ظالمین هم به‌زودی کنده شود. ‏

نوبت به مادر شهید رسید؛ اما برای مادر شهید صحبت‌کردن از پسرش آسان نبود. پس از چندین بار فروخوردن بغضش گفت ‏آخرین روزی که می‌خواست برود گفت این دفعه که آمدم من را داماد کن. گفتم خب کسی را هم انتخاب کرده‌ای؟ گفت ‏بله وقتی آمدم بهت می‌گویم. پسرم آرزوهای زیادی داشت.‏

در پایان این دیدار با خانوادۀ شهید ابراهیم‌زاده برادر شهید کلیپ‌هایی از زائرانی در کربلای معلی را نشان داد که عکس ‏شهید امیر را با خود برده بودند و به یاد او و به‌نیابت از او زیارت کرده بودند. پدر شهید می‌گفت: مقام شهید بسیار بالاست. ما ‏اصلاً این‌ها را نمی‌شناسیم که عکس شهید را با خود به تمام اماکن مقدسه در عراق برده‌اند.‏

و این چیزی نیست جز همان عزت و حیات ابدی است که خداوند به شهید می‌دهد، همان‌طورکه که امام خمینی (ره) ‏فرمود: شهادت، عزت ابدی است، حیات ابدی است. آن‌ها از شهادت بترسند و از مردن بترسند که مردن را تمام می‌دانند و ‏انسان را فانی. ما که انسان را باقی می‌دانیم و حیات جاودانه را بهتر از این حیات مادی می‌دانیم برای چه بترسیم؟!‏