در دیماه سال 1325 در دیار مقاومت و غیرت، شهرستان کرمانشاه، کودکی دیده به جهان گشود که نامش را علی محمد نهادند. او در خانوادهای مؤمن و متعهد پرورش یافت و خیلی زود و در همان کودکی، طعم تلخ یتیمی را چشید و سایه پدر را از بالای سر خود از دست داد. اما این فقدان بزرگ، نه تنها او را از پای درنیاورد، بلکه عزمش را برای ساختن آیندهای بهتر جزمتر کرد.
علی محمد مجیدی با پشتکاری وصفناپذیر، سختیهای دوران یتیمی را به جان خرید و مسیر علم و دانش را تا رسیدن به قلههای آن پیمود. او سرانجام در سال ۱۳۴۹ ، با دریافت مدرک کارشناسی ارشد در رشته مهندسی راه و ساختمان از دانشگاه فارغالتحصیل شد. اما روح بزرگ و متعهد او هرگز به علم بیعمل رضایت نداد. سالهای پیش از انقلاب، او را در صف مبارزان با رژیم ستمشاهی قرار داد تا دین خود را به مردم و انقلاب نوپای اسلامی ادا کند.
با پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی، مهندس مجیدی بیدرنگ به جمع یاران انقلابی پیوست و به عضویت حزب جمهوری اسلامی درآمد. تخصص و تعهد او باعث شد در مهرماه سال ۱۳۵۸، به عنوان معاون عمرانی استاندار تهران منصوب شود. در این مسئولیت خطیر، کمر همت را برای محرومیتزدایی از چهره روستاها بست و با تمام توان در راه آبادانی و خدمترسانی به مستضعفین تلاش کرد.
با آغاز جنگ تحمیلی در شهریور ۱۳۵۹، مهندس مجیدی بار دیگر ندای وجدان و تکلیف را لبیک گفت و راهی جبهههای غرب کشور شد. او در کنار رزمندگان دلیر سپاه و ارتش، سنگر علم و تخصص خود را با سنگر دفاع از میهن عجین کرد. پس از بازگشت از جبههها، در اردیبهشت ماه سال ۱۳۶۰، به پاس لیاقت و کارآمدی، به عنوان مشاور عمرانی وزارت کشور انتخاب شد تا بتواند در سطحی گستردهتر به مردم عزیز ایران خدمت کند.
اما تقدیر برای این مرد بزرگ، پایانی باشکوه رقم زده بود. سرانجام در روز هفتم تیرماه سال ۱۳۶۰، زمانی که در دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی در خیابان سرچشمه تهران حضور یافته بود، در جنایت هولناک بمبگذاری منافقین کوردل، در آتش کینه و نفاق سوخت و بر اثر شدت جراحات وارده و ضربه مغزی، به آرزوی دیرینهاش که همانا لقاءالله بود، رسید.
شهید علی محمد مجیدی در سن ۳۵ سالگی، با گذشتن از تمام تعلقات دنیوی و با الگوگیری از مکتب سرخ عاشورا، برگ زرین دیگری بر تاریخ پرافتخار انقلاب اسلامی افزود. او به ما آموخت که میتوان هم متخصص بود، هم متعهد؛ هم برای آبادانی دنیای مردم تلاش کرد و هم برای رسیدن به قرب الهی از جان شیرین گذشت. روحش شاد و راهش پررهرو باد
