روستاي سليماني. روستايي کوهستاني در 25 کيلومتري شهرستان فيروزه استان خراسان رضوی. روستايي شهيد پرور و ولايت مدار، با مردماني مهمان نواز. روستایی که مردمش مثل همه مردم ایران دلشان برای وطن می تپد و برای اسلام. 33 شهید تقدیم اسلام و انقلاب کرده اند. دو ماهی است که عدد شهیدانشان به 34 رسیده است. «سرباز شهید محمد سلیمانی» سی و چهارمین شهید این روستا است. یکی از چهارده سرباز مرزداری که سوم آبان امسال در سراوان به دست تروریست های تکفیری «جیش العدل» به شهادت رسیدند.
محمد فرزند آخر خانواده است. دو خواهر و يک برادر دارد که همگي ازدواج کرده اند. قرار بود محمد نيز پس از بازگشت از خدمت سربازي ازدواج کند و لباس دامادی به تن کند. اما دست روزگار لباس زیباتر و برازنده تری برایش مقدر کرده بود. لباس زيباي شهادت.
حاشیه نگاری تیم سرگذشت پژوهی شهدای ترور بنیاد هابیلیان (خانواده شهدای ترور کشور) از دیدار با خانواده شهید محمد سلیمانی:
خانه شان بسیار ساده و گرم و خودمانی است. رفتارشان هم همینطور. پدرش که به گفته خودش لباس مشکی را نه در عزای پسرش که برای ایام عزای اهل بیت پوشیده است می گفت: «براي انجام کاري عازم مشهد شدم. وقتی به مشهد رسیده بودم از مخابرات روستا با من تماس گرفتند و گفتند: «کاري فوري پيش آمده است و بايد به روستا بياييد» همان لحظه با خودم گفتم حتما براي محمد اتفاقي افتاده است. خودم را سراسیمه به روستا رساندم. وقتی رسیدم گفتند محمد به شهادت رسيده است. خدا را شکر کردم، زيرا هديه اي که خودش به ما داده بود، پس گرفت. اميدوارم امام زمان (عج) هم اين هديه را از ما قبول کنند.
محمد پسر بسيار پرتلاشی بود. به فکر مردم و اهالي روستا به ويژه پيرزن ها و پيرمرد ها بود. اگر کاری داشتند با موتور یا ماشین به کمک آنها مي رفت. روز تشييع جنازه محمد، اهالي روستا بيشتر از ما گريه می کردند.
وقتي محمد در روستا بود خيال ما براي انجام کارهاي کشاورزي راحت بود. در انجام کارهاي خانه، خريد و کارهاي روزمره هم عصاي دست مادرش بود. ما از او راضي بوديم و اميدواريم خدا هم از او راضي باشد و اين هديه را از ما قبول کند.
من و خانواده می دانستیم خدمت در یک شهر دور و غریب برایش سخت است، اما بخاطر دل ما می گفت: «خدمتم بسيار خوب و جايم هم خوب است» هيچ گاه شکايتي نمي کرد.
من اين امانت الهي را که خدا به من عطا فرموده بود تقديم امام(ره) و انقلاب کردم. دوست داشتم در دوران دفاع مقدس به شهادت برسم اما به اين افتخار نرسيدم .اما امروز فرزندم در راه اسلام و دفاع از انقلاب اسلامي به آرزوي خود رسيد.»
مادر محمد که همه او را «کربلایی صدیقه» صدا می زدند، گفت: «فرزندم قبل از شهادت بارها به شوخي شهادتش را به من گوش زد مي کرد و مي گفت: «مادر من به سربازي بروم شهيد مي شوم و بعد از شهادت عکسم را گل مي زنند و همه شهادتم را به تو تبريک مي گويند.» روز قبل از شهادت، احوال من و پدرش را تلفني جويا شد. بسيار مهربان بود. از خدا ممنونم که چنين فرزندي به من داد تا در راه اسلام ، امام(ره) و انقلاب تقديم کنم.
دوستان محمد می گفتند که محمد با تمام وجود خدمت مي کرد و شجاعت و شهامت خاصي داشت. روز حادثه با اینکه ساعت نگهباني اش تمام شده بود، با اعلام نياز براي کمک، به همرزمانش ملحق شد و در حمله تروريست ها به شهادت رسید.»
خواهر شهيد سليماني که با چشماني اشکبار از برادر شهیدش تعریف می کرد گفت: «خدا در روز عاشورا و پس از آن عجب صبري به حضرت زينب(س) داده بود و من امروز ذره اي از مصائب آن حضرت را متوجه مي شوم. حضرت زينب(س) در آن همه مصيبت چه قدر سختي کشيد و چقدر صبوري کرد.
من به همه تروريست ها و اشرار مسلح مي گويم: تا پاي جان از ميهن، راه امام(ره)، ولايت و انقلابمان دفاع مي کنيم.»
جمله پایانی پدر شهید را که مرور کنی ناخودآگاه در ذهنت کوهی بلند تداعی می شود؛ کوهی که گرچه شکافی عمیق بر پیکرش نشسته، اما همچنان استوار است: «دشمنان اسلام، قرآن و ايران بدانند که با شهادت فرزندم، باز هم در راه اسلام و دفاع از ايران ثابت قدم خواهيم ماند. الگوي ما شيعيان زندگي امام حسين (علیه السلام) است که به ما درس آزادي و آزادگي آموخت و خواهرش حضرت زينب (سلام الله علیها) که درس صبر و بردباري به ما داد»
