به گزارش هابیلیان، احمد متوسلیان، بنیان گذار و نخستین فرمانده لشکر ۲۷ محمد رسولالله و فاتح خرمشهر، اهل روستای سانیج شهرستان تفت استان یزد بود که در تیرماه سال ۶۱ در یک ایست بازرسی در لبنان ربوده شد و از آن زمان تاکنون سرنوشت او و سه همراهش در هالهای از ابهام باقی مانده است.
و حالا مادر این بزرگ مرد، پس از ۴۳ سال انتظار کشیدن، به دیار باقی شتافت؛ او هرگز دلتنگی نکرد تا فرزندش سرافراز باشد، تا به دشمن اعلام کند رضای خداوند از هر چیزی در این دنیا مهمتر و مقدستر است.
او می دانست که رسالت فرزندش عبور از کوچههای دنیایی نیست بلکه عزیمت به دروازههای بهشت و مسیر نورانی آن است؛ این مادر دلتنگ که برای فرزندش سفره می انداخت، آخرین سفره را در غروب نخستین روز ماه مبارک رمضان برای افطاری پهن کرد.
مادر حاج احمد، هر روز با فرزندش حرف می زد اما نه از سر دلتنگی و دوری بلکه با باور و ایمان قلبی، چون می دانست احمدش عاقبت بخیر است؛ او هر روز برای فرزندش دعا می کرد ، چشمانش سالهای سال به درب خانه مانده بود اما دلش قرص و استوار بود.
حسینیزاده، مادر حاج احمد، صبور بود اما نه صبری از جنس آدم های معمولی، او صبری خدایی داشت و این را خدا در نهاد او قرار داده بود؛ تو هرگز ناامید نشدی چون خدا را در قلب خود داشتی و این به احمدت هم آرامش می داد.
وقتی چشم انتظار فرزندت هستی یعنی با شنیدن هر صدایی، دلت می لرزد و چشمت ناخودآگاه به درب خانه دوخته می شود؛ و حالا هم کم نیستند مادرانی که هنوز چشم به درب دوخته اند و منتظر برگشتن دردانه خود هستند.
روحت شاد مادر صبور.
