زندگینامه
در سال 1342 در یک خانواده مذهبی به دنیا آمد. چهل روزه بود که خال قرمز رنگی در گونه چپ او به وجود آمد و به تدریج چشم و دهان او را در بر گرفت. والدینش برای معالجه او به بسیاری از بیمارستان ها مراجعه کردند، لیکن از همه جا ناامید بازگشتند. بالاخره در روز چهاردهم محرم، مادر ابوالفضل در بیمارستان دو سید نورانی را مشاهده می کند که محیط بیمارستان از وجود آن دو عطرآگین شده بود و در همان لحظه مادر شفای کودک را از خدا می خواهد و به ائمه اطهار متوسل می شود. در همان روز درخواست مادر اجابت شده و پزشک جوانی مژده معالجه کودک را می دهد و پس از مدتی مداوا طفل به کلی بهبود می یابد.
او در 6 سالگی تحصیلات ابتدایی را آغاز می کند و سپس با موفقیت تحصیلات ابتدایی اش را به پایان رسانده و سپس با موفقیت تحصیلات متوسطه را نیز تا سال چهارم علوم انسانی پشت سر می گذارد. او جوانی مؤمن و پرشور بود و علاقه ای فراوان به فراگیری علوم اسلامی داشت. با اوج گیری نهضت اسلامی در صفوف فشرده امت شهید پرور فعالانه حضور می یابد و در راهپیمایی ها و تظاهرات همگام با مردم شرکت می جوید.
در یوم الله 22 بهمن به مقابله با نیروهای گارد می شتابد و در براندازی کاخ های ظلم و ستم طاغوت سهم خود را ایفا می کند. پس از پیروزی انقلاب در حین ادامه تحصیل به بسیج می پیوندد و فراگیری فنون نظامی را جهت مبارزه با آمریکا آغاز می کند. در بسیج او یکپارچه تلاش و کوشش بود و همه موجودی مالی خود را صرف امور بسیج می کرد و در آرزوی روزی که بتواند به جبهه های نبرد حق علیه باطل اعزام شود، مشتاقانه تدارک می دید.
شهادتنامه
ابوالفضل به علت فعالیت های چشمگیرش در بسیج مستضعفین بارها از سوی عوامل آمریکا به مرگ تهدید شده بود. به او گفته بودند:« از این فعالیت دست بکش و الا کشته خواهی شد.» لیکن او کسی نبود که به خاطر ترس از شهادت مبارزه را ترک کند. ابوالفضل که شهادت را در نمازش از خدا می طلبید و می خواند « اللهم الرزقنا توفیق الشهادة فی سبیلک ...» آماده بود تا زندگی اش را فدای اسلام کند.
در روز جمعه سوم مهر ماه 1360، او در حالی که به همراه دو تن از همرزمانش (شهید حسین بیگی و شهید الله داد) مشغول چسباندن پوسترهای انتخاباتی بودند، مورد هجوم ناجوانمردانه سه تن از منافقین تروریست قرار می گیرند و زیر آتش رگبار مسلسل، شهادت را در راه خدا به جان می خرند.
