با استقرار یگان های ارتش عراق در اطراف اردوگاه اشرف ، وحشت و هراس گریبانگیر فرقه ای شد ، که خود زمانی هنری جز وحشت افکنی برای مردم عراق نداشت. این وحشت نه تنها در اردوگاه اشرف حاکم شد، بلکه باعث هراس اعضای فرقه منافقین در خارج از عراق نیز شد. فریب خوردگان گروهک رجوی چندی است که با تجمع در مقابل نهاد هایی همچون کمیساریای عالی پناهندگان و صلیب سرخ جهانی تلاش دارند تا با بهره بردن از حربه خواهش و تهدید، این دو نهاد بین المللی را متقاعد سازند تا مانع از برخورد با اعضای فرقه در عراق شوند. منافقین از یک طرف با استناد به کنوانسیون چهارم ژنو مدعی هستند که نیروهای ائتلاف باید از آنها در عراق محافظت کند و این البته یک طرف قضیه است که همانا پناه بردن به حربه مظلوم نمایی است که اعضای این گروهک در شرایط بحرانی ازآن سود می برند، اما طرف دیگر این جریان استفاده از تهدید است. منافقین زبونانه مدعی هستند که بیش از پنج میلیون عراقی حامی آنها هستند! و این دلیلی برای مشروعیت آنهاست اما ادعای حمایت بیش از پنج میلیون عراقی از سوی این گروهک در حالی صورت می گیرد که طومار های متعددی از سوی گروههای مختلف عراقی در باب خروج این گروه از کشورشان امضاء شده است و دولت عراق نیز بارها خواهان اخراج این گروهک از این کشور شده است، هنوز خاطره کشتار کردهای عراق توسط اعضای این فرقه به حمایت از صدام در اوایل دهه 1990 قلب های مردم این کشور را می فشارد و از خاطر آنان محو نشده است.
اولتیماتوم شش ماهه دولت عراق مبنی بر ترک این کشور از سوی منافقین رویای سرکردگان این گروه را برای همیشه از بین برد، این اقدام دولت عراق باعث شد که سران این فرقه به عمق فاجعه پی ببرند، بنابر این تلاش دارند تا با شانتاز دیگری خود را از این مهلکه خارج سازند، تا جایی که به طور تلویحی به حادثه 17 ژوئن 2003 و جریان خود سوزی های اعضای این گروهک که به دنبال دستگیری مریم رجوی به جرم فعالیت های تروریستی توسط ضد اطلاعات فرانسه اشاره شده است، که البته وضعیت با آن زمان بسیار متفاوت است.
سوال این است که توجه به این شرایط چه سرنوشتی برای این گروه متصور است ؟
واقعیت امر این است که شرایط امروزین برای فرقه رجوی هم با ژوئن 2003 متفاوت است و هم با زمان اشغال عراق توسط آمریکایی ها. شانتاژ گروهک رجوی پس از دستگیری مریم رجوی باعث شد که نگاه اروپایی ها به این گروه تروریستی کاملا دگرگون شود که نمونه بارز آن قرار گرفتن نام این گروه در لیست گروههای تروریستی اتحادیه اروپا بود، اطلاق "وحشی ترین" گروه تروریستی جهان از سوی وزیر کشور وقت فرانسه برای این گروه، نشان از رویکرد به شدت منفی اروپاییها نسبت به این گروه به شمار می رود. پس از این وقایع فعالیت های این گروه در اروپا محدود شد، تا جایی که پس از اشغال عراق اگر چه امریکایی ها اعضای این گروهک را تحت حفاظت خود در آوردند، اما واقعیت این است که آمریکایی ها به عمق تنفر مردم ایران و عراق از این گروهک تروریستی آگاه بودند و می دانستند که دیر یا زود باید این گروه از عراق خارج شوند، بنابراین به دنبال این بودند که به نوعی آنها را به خارج از عراق بفرستند . در همان زمان روزنامه فیگارو به نقل از یک مقام وزارت خارجه فرانسه نوشت: "آمریکایی ها از سال 2003 به این سو آنها (منافقین) را در عراق نمی خواهند و سعی کرده اند آنها را به جای دیگری نقل مکان دهند و گهگاه از ما(فرانسه) خواهش کرده اند میزبان برخی از آنها باشیم، اما ما این درخواست را رد می کنیم." دیگر کشور های اروپایی نیز با انتقال اعضای این گروه به کشور های خود موافقتی ندارند.
از سویی دیگرواگذاری کنترل قرارگاه اشرف به عراقی ها از سوی نیروهای آمریکایی بیش از پیش موضع آمریکا را در این مناقشه آشکارتر ساخت، آمریکایی ها به خوبی بر این امر آگاهند که این فرقه تروریستی جایگاهی نزد افکار عمومی ایرانیان ندارد و سرمایه گذاری روی آنها وقت تلف کردن است، از سویی دیگر این اقدام نشانگر تفوق نظرات وزارت امور خارجه آمریکا بر وزارت دفاع (پنتاگون) این کشور در رابطه با مسئله گروهک رجوی بود. به عبارتی دیگر حفاظت از اعضای این گروهک در قرارگاه اشرف و استناد به کنوانسیون های چهارم ژنو طرحی بود که دونالد رامسفلد وزیر دفاع پیشین آمریکا آن را دنبال می کرد، که در نهایت پس از پنج سال اعتراض گسترده ملت و دولت عراق ، این بخش از حاکمیت آمریکا نیز دست از حمایت این گروه تروریستی برداشت و تعیین تکلیف این گروه را به دولت عراق واگذار کرد. با این اقدام آمریکایی ها ،موضع غرب تا حدود زیادی در قبال این گروهک مشخص شد.
گروهک رجوی که امیدوار بود بتواند از اختلافات سیاسی جمهوری اسلامی ایران با آمریکا حداکثر استفاده را در راستای بقای خود بکند با این اقدام آمریکا کاملا مستاصل شده است و اولتیماتوم شش ماهه دولت عراق نیز حکایت از اخراج این گروه تروریستی از این کشور دارد، اروپا و آمریکا نیز عملا از این گروه حمایتی نکردند. بنابراین شواهد امر نشانگر این است که این فرقه به پایان خط ترور و جنایت رسیده است، اگر چه هنوز سرکردگان آن امیدوارند تا به هر شکل ممکن خود را از این مهلکه رهایی بخشند اما واقعیت، حکایت دیگری دارد.
