سید جواد مدرس

متولد 1337 مشهد – فرزند سید علی

کارگر کارخانه قند ناب مشهد

تاریخ شهادت : 4/8/1360

سید جواد مدرس

سید جواد در شهر مشهد متولد شد و بعد از دوران کودکی وارد مدرسه شد و تا کلاس سوم هنرستان درس خواند و بعد از آن به کار در مغازه پدر پرداخت.

سید جواد در سال 1356 به سربازی رفت ، او جوان مبارز و در راه انقلاب اسلامی فعال بود و هنگامی که امام خمینی (ره) دستور دادند سربازها از پادگانها فرار کنند ،او هم از این فرمان اطاعت کرد و از محل سربازی که در تهران بود فرار کرد و به مشهد آمد و در دوران انقلاب تا پیروزی فعال بود ، مدتی اوائل انقلاب در کمیته های مردمی بود و سپس برای تمام کردن سربازی به تهران رفت و سربازیش را به پایان رساند.

با آغاز جنگ تحمیلی عراق بر علیه ایران به صحنه های دفاع مقدس رفت و در آبان سال 1360 هنگامی که به مرخصی آمده بود در شب تاسوعای حسینی ،مقابل منزل در خیابان امام رضا (ع) توسط تیم های تروریستی منافقین به شهادت رسید.

آقای سید علی مدرسی پدر شهید می گوید :

"سید جواد در حالی که از سر کار خود بر می گشت بدست منافقین کور دل و جلو درب منزل به شهادت رسید و با خون سرخش ادعای پوچ منافقین را که ادعای طرفداری از مردم زحمتکش را داشتند به ابطال کشانید."

مادر شهید درنامه ای خطاب به کشورهای حامی منافقین می نویسد :

"بسم رب الشهداء و الصدیقین

با سلام و درود به تمامی شهیدان راه حق و حقیقت که با خون سرخشان سرزمین ایران را آبیاری نمودند و پرچم اسلام را بر فراز قله های سرسبز ایران برافراشتند.

من به عنوان مادر شهید سید جواد مدرّس ، پس از 23 سال تحمل رنج و مرارتهای فراوان ، به عرض می رسانم که پسرم به جرم پای بندی به اسلام و آرمانهای متعالی آن و هم چنین همگامی با نهضت مردم قهرمانش در شب تاسوعا به دست منافقین کور دل به شهادت رسید.

او جوانی ورزشکار و روحیه ای قوی و ایمانی راسخ داشت .در اوائل انقلاب بنا به فرمان رهبرش و با اجازه پدرش از سربازخانه فرار کرد تا با دیگر مردم شهرمان در مبارزه علیه رژیم شاه شرکت نماید . جواد در تمامی تظاهرات و حرکت های های انقلابی شرکت فعال داشت و با شروع جنگ تحمیلی کفر علیه اسلام به جبهه رفت و در ذوالفقاری آبادان مشغول نبرد با لشگر بعث عراق شد. بعد از دو ماه از بازگشت از جبهه بود که می گفت بنی صدر با سازشکاریهایش خرمشهر را از دست داد و پس از یک روز و نیم توقف در مشهد با جمعی از دوستانش به عنوان فرمانده گروه بسیج مستضعفین به جببه بازی دراز عزیمت و حدود دو ماه در این جبهه به اسلام وانقلاب خدمت نمود و از خود گذشتگی و ایثار او زبانزد دوستان و همسنگرانش بود . پس از آن که نزدیک یک سال در جبهه بود ، به مشهد بازگشت و در اندیشه رفتن به جبهه کردستان بود که در شب تاسوعای سال 60 پس از مراجعت از کار روزانه در جلوی درب منزل به دست منافقین کور دل به شهادت رسید و سنگفرش خیابان با خون سرخش زمین رنگین شد .

البته این ترورها بعد از فرار بنی صدر و رجوی به اوج خود رسید ، 72 تن از بهترین یاران امام ، رئیس جمهور و نخست وزیر ، امام جمعه ها در محراب به شهادت می رساندند .بمب گذاری در معابر عمومی ، در اتوبوسها ، در راه آهن و عده ی زیادی از مردم بی گناه کشور اسلامیمان را بخاک و خون کشیدند، سوزاندند ، پوست بدنشان را کندند و زنده بگور کردند و حتی از کودکان خردسال هم چشم پوشی نکردند و مانند خفاشان شب به شکار انسانهای بیگناه می رفتند و آنها را از پشت هدف قرار می دادند.

حال با توجه به عرایضم و شرح جنایات منافقین از دولت فرانسه که مهد انقلابهای آزادیخواهی است و چهره های بزرگ بشر دوست جهان در این کشور می زیسته اند انتظار نمی رود که با پناه دادن به چنین جانیانی که به عوض ارائه منطق با خالی کردن گلوله در مغز و قلب پاک جوانان عقاید خود را تحمیل می کنند ، ناموس چندین ساله خود را بر باد دهد و پشت پا به تمام معیارهای انسانی بزند و من مصرانه تقاضای استرداد این جنایتکاران را دارم تا در ایران ودر پیشگاه مردم داغدار به سزای اعمل وحشیانه خود برسند."

مادر داغدیده – فاطمه سهرابی

همچنین خواهر شهید در نامه ای خطاب به مجامع بین المللی می نویسد :

" و تنها برادر بی گناه من نبود که این چنین به شهادت رسید ، بلکه صدها و هزاران جوان و زن و کودک بی گناه را به طور فجیعی کشتند و سوزاندند .آیا بانیان این جنایت باید آزادانه در پناه دولت فرانسه زندگی کنند."