کریمه هاشم – دبیر انجمن بین المللی هنرمندان عراق
اگر یک نظر سنجی میان مردم عراق انجام شود و از آنها پرسیده شود از جمهوری اسلامی ایران چه توقعی دارید همه ی مردم عراق متفق القول می گویند ما از ایران توقع حمایت و پشتیبانی همه جانبه داریم . ملت عراق رنج هایی را تحمل کرده اند که هیچ ملتی در طول تاریخ تحمل نکرده است . ما همواره در طول تاریخ با تهمتهای زیادی مواجه بوده ایم . عده ای ما را صفوی و عده ای ما را قرمطی می نامیدند . در کنار این مساله عده ای دیگر نیز ما را به ایرانی بودن متهم می کردند که در راس آنها حکومت سابق عراق بود . در زمان صدام شیعیان عراق را فرزندان متعه می نامیدند و ستم زیادی بر ملت مظلوم عراق روا داشته می شد . هم اکنون نیز عده ای ایران را حامی اصلی تروریسم در عراق می دانند که در راس آنها آمریکایی ها هستند . البته 90 درصد ملت عراق این مساله را- که ایرانی ها حامی تروریسم هستند- باور ندارند .
اما در محور دوم این مطلب می خواهم به نقش زن عراقی اشاره ای بکنم؛ زن عراقی از گذشته رنج بسیاری دیده است، مساله ی نداشتن ها و محرومیتها بسیار زیاد بود . بسیاری از زنان عراقی همسران خود را در چند سال اخیرازدست داده اند . زنان عراقی انسانهایی پاک هستند که برای تعالی خانواده ی خود تلاش بسیاری انجام داده اند . زن عراقی امروز بسیار بیشتر از دوران صدام از آزادی های مدنی برخورداراست اما باز هم مشکلاتی مانند القاعده و تهدیدهای آنان در مورد زنان وجود دارد. آنها مخالف کوچک ترین آزادی های زنان مانند رانندگی کردن می باشند و در چند سال اخیر مشکلاتی رابرای زنان به وجود آورده اند.به این نکته اشاره کنم که زن عراقی بعد از سقوط صدام شروع به شناخت خود کرد و برای آزادی های خود برنامه ریزی کرد . امروز حاصل بخشی از این تلاش زنان ، به دست آوردن سهمیه ی 25 درصدی در پارلمان و حکومت عراق است و حتی امروز زنان در عراق توانسته اند در پستهای وزارتی نیزموفقیت هایی داشته باشند . از سال 1992 شاهد بودیم که رژیم صدام در عراق ازوجود وهابی ها با پوششی خاص و غیر اسلامی استفاده کرد تا بتواند برای نجات خود از آنها استفاده کند. او از این عناصر وهابی در مناطق سنی نشین استفاده می کرد تا بهتر به اهداف خاص خود برسد . همانگونه که گفتم بعد از سقوط صدام بود که زن عراقی شروع به بازسازی ساختار ویران شده ی خود نمود و امروز بسیار بیشتر از دیروز به این واقعیت پی برده است که زن عراقی می تواند کنار مرد عراقی به بازسازی جامعه ی بزرگ عراق کمک کند .
در مقایسه میان زن عراقی و زن در سازمان مجاهدین خلق تفاوتهای فاحشی وجود دارد . زن عراقی امروز بسیار آزادتر از دیروز است و می تواند در اجتماع به خوبی نقش آفرینی کند اما زن در سازمان مجاهدین خلق به علت سالها اسارت در چنگال تمنیات فرقه ای ، امروز به اندازه ی ده ها سال از حد نرمال هر اجتماعی پایین تر است . با تحقیقاتی که من داشته ام و اخباری که از این فرقه دارم ،دریافته ام که زن در سازمان مجاهدین خلق مورد آزار و اذیت جسمی و روحی بسیار زیادی قرار گرفته است و استقلالی از خود ندارد . تا آنجا که من می دانم زن در این سازمان مستمسکی برای خواسته های مردان بوده است . بسیاری از آنان آرزوی بازگشت به ایران را دارند اما جرات بیان آن را ندارند . شاید تفاوت میان زن در عراق و زن در سازمان مجاهدین خلق ، تفاوت میان آسمان و زمین باشد .
