امروز، ۳۱ مرداد، مصادف با روز جهانی یادبود و بزرگداشت قربانیان تروریسم است؛ روزی که سازمان ملل متحد آن را به رسمیت شناخته تا جهانیان یکصدا با قربانیان این پدیده شوم همدردی کنند. اما پرسش اینجاست: آیا این همدردی، تنها در شعار میماند یا به اقدامِ عملی برای احقاق حقوق قربانیانِ واقعیِ تروریسم منجر میشود؟
ایران؛ قربانی تروریسم و پیشگام در مبارزه با تروریسم
مردم ایران، از نخستین روزهای پیروزی انقلاب اسلامی تا امروز، طعم تلخ و خونین تروریسم را چشیده اند. نزدیک به نیم قرن است که گروهکهای تروریست و تجزیه طلب، با حمایت آشکار برخی کشورهای غربی، شهروندان ایرانی را هدف قرار داده اند. ۲۳ هزار شهید ترور، آماری نیست که بتوان از کنار آن به سادگی گذشت. هر کدام از این اعداد، یک پدر، یک مادر، یک فرزند، یک دانشمند، یک مقام مسئول، یا یک شهروند عادی بوده است که تنها به جرم ایرانی بودن، به شهادت رسیده است.
اما این پایان ماجرا نیست. تروریسم دولتی آمریکا و رژیم صهیونیستی نیز در کنار گروهکهای تروریستی، جنایات خود را علیه ایران ادامه داده اند. از شهادت ۲۹۰ مسافر ایرباس ایرانی در آسمان خلیج فارس توسط ناو آمریکایی وینسنس، تا ترور دانشمندان هسته ای کشورمان در خیابانهای تهران و نیاوران، و تا تحریمهای ظالمانه ای که امروز به عنوان «تروریسم اقتصادی» علیه ملت ایران به کار گرفته میشود؛ همه و همه نشان از یک حقیقت تلخ دارد: ایران، بزرگترین قربانی تروریسم در جهان است.
سکوت نهادهای بین المللی؛ زخمی بر زخمهای کهنه
شاید تلختر از خودِ ترور، سکوت و بی تفاوتی نهادهای بین المللیِ مدعیِ حقوق بشر باشد. امروز، در مراسمی که به مناسبت روز جهانی قربانیان تروریسم در وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران برگزار شد، از دفتر نمایندگی سازمان ملل در ایران دعوت به عمل آمد تا در پاسداشت قربانیان ترور در کشور میزبانِ مأموریت خود حضور یابد. اما هیچ یک از مدیران و نمایندگان این سازمان، در این رویداد انسانی حاضر نشدند.
این رفتار، به خوبی نشان میدهد که حقوق بشر و مبارزه با تروریسم برای برخی نهادها، صرفاً یک ابزار سیاسی است؛ ابزاری که هرگاه پای منافع برخی کشورها در میان باشد، به راحتی کنار گذاشته میشود. جنایاتِ دردآور و بی سابقه رژیم صهیونیستی در نوار غزه، که با حمایت تسلیحاتی، سیاسی و رسانه ای آمریکا و غرب انجام شد و با سکوت رقت انگیز نهادهای بین المللی همراه گردید، گواهی روشن بر این ادعاست. معیارهای تروریسم، آنقدر سیاسی و غیراخلاقی شده اند که هرگاه یک کشتار توسط متحدان غرب انجام میشود، نام «تروریسم» بر آن نهاده نمی شود و هرگاه در ایران یا محور مقاومت رخ میدهد، فوراً محکوم میگردد.
گزارش سال تروریسم ۱۴۰۴؛ روایت مستند از جنایات
در چنین شرایطی، انتشار «گزارش سال تروریسم در ایران» توسط بنیاد هابیلیان، یک اقدام ضروری، دقیق و مؤثر است. گزارشی که امروز، با حضور خانواده های معظم شهدا، اساتید دانشگاه، و مسئولان دیپلماسی و قضائی کشور رونمایی شد، روایتِ مستند و بی پیرایه از ۲۶ عملیات تروریستی در سال ۱۴۰۴ است که منجر به شهادت بیش از ۵۰ شهروند بیگناه گردید.
خوشبختانه، آمار سال ۱۴۰۴ نسبت به سال قبل از آن، کاهش قابل توجهی را نشان میدهد که این مرهون اقدامات مؤثر دستگاههای امنیتی، اطلاعاتی و قضایی کشور است. اما این کاهش، هرگز نباید ما را از توجه به عمق فاجعه غافل کند. ۵۰ شهید در یک سال، یعنی ۵۰ خانواده داغدار، ۵۰ رویای ناتمام، و ۵۰ زخمی که هرگز التیام نمی یابد. این آمار، همچنان زنگ خطری برای سیاستگذاران و دستاندرکاران است تا با عزمی راسختر، روند کاهشی را ادامه دهند و به نقطه ای برسند که هیچ شهروندی در ایران، قربانی ترور نشود.
خانواده شهدای ترور؛ ظرفیتی مغفول در دیپلماسی حقوق بشر
بی شک، خانواده های شهدای ترور، سرمایه های ارزشمند جمهوری اسلامی ایران در عرصه بین الملل هستند. این خانواده ها، با وجود آلام و دردهای بیشمار، نه تنها خم به ابرو نیاورده اند، بلکه با صبر و استقامت خود، الگویی برای مبارزه با تروریسم و دفاع از حقوق بشر شده اند. ظرفیت حقوق بشری این قشر عظیم، اگر با عزم و اراده دستگاه های متولی از جمله وزارت امور خارجه، قوه قضائیه و مراکز مطالعاتی همراه شود، میتواند به یک دستاورد تهاجمی و مؤثر برای جمهوری اسلامی ایران در مجامع بین المللی تبدیل گردد.
از روز جهانی تا روز ملی؛ یک دهه برای بیداری وجدانها
امروز، ۳۱ مرداد، آغازگر ده های است که تا ۸ شهریور، روز ملی مبارزه با تروریسم، ادامه دارد. دهه ای که فرصتی مغتنم برای بازخوانی رنج های یک ملت، افشای جنایتهای تروریستها و حامیانشان، و تبیین نقش بی بدیل ایران در مبارزه با این پدیده شوم است. دهه ای که باید در آن، به جای شعارهای تکراری، به فکر راهکارهای عملی برای حمایت از قربانیان، پیگیری حقوقی پروندههای ترور، و مقابله با تروریسم در همه ابعاد آن بود.
ما قربانی ترور بوده ایم، اما هرگز منفعل نبوده ایم. ما داغ دیده ایم، اما هرگز تسلیم نشده ایم. ما شهید داده ایم، اما مسیر را رها نکرده ایم.
در پایان
از خداوند متعال میخواهیم که به همه شهیدان ترور، به ویژه شهدای هسته ای، شهدای مدافع حرم، شهدای انقلاب اسلامی، و رهبر شهیدمان، علو درجات عنایت فرماید. صبر و اجر برای خانواده های معظمشان، و توفیق برای همه دست اندرکاران نظام تا پرچم مبارزه با تروریسم را تا ریشه کنی کامل این پدیده شوم، برافراشته نگه دارند.
