اعترافات مهران اصدقی فرمانده اول نظامی منافقین در تهران
..لذا سازمان خط جدیدی را به نیروهای خود داد و آن انجام تظاهرات مسلحانه خیابانی بود.
تحلیلی که سازمان در قبال این خط ارائه داد این طور بود که ما با الهام از مبارزات زمان شاه اقدام به تظاهراتهای پراکنده در سطح شهر به وسیله نیروهای تشکیلاتی خود میکنیم. این تظاهراتها باعث میشود که ترسووحشتی که مردم از مقابله با رژیم دارند، ریخته شود و وقتی بدانند که با ورود آنها به صحنه ما مسلحانه از آنها دفاع میکنیم، ترس آنها ریخته میشود و با این کار ما قدرت نظامی خود را نشان میدهیم.
از نظر نظامی نیز ما با پراکنده کردن تظاهراتها در سطح شهر، نیروهای انتظامی را نمیگذاریم در یک منطقه جمع شوند و نیروی آنها را پراکنده میکنیم و از طرفی پاسداران را بهعنوان کسانی که تا به حال بیشترین ضربه را به ما زدهاند، مورد حمله قرار میدهیم.
اما این تظاهراتها که در ۸ شهریور، ۱۶ شهریور، ۱۹ شهریور، ۲۱ شهریور، ۲۴ شهریور و اوج آنها ۵ مهر صورت گرفت، نتیجهای جز دستگیری عده بسیار زیادی از تظاهر کنندگان نداشت. افراد واحدهای تروریستی که برای حفاظت از تظاهرکنندگان آمده بودند در همان لحظات اولین تظاهرات یا دستگیر میشدند و یا به هلاکت میرسیدند.
و مردم حزباللهی هم که از آن وضعیت و جو تشنج خشمگین شده بودند با دست خالی به پاسداران کمک میکردند و تظاهر کنندهها را تحویل آنها میدادند. به قدری میزان دستگیریها بالا بود که از طرف تشکیلات به مسئولین گفته شده بود کسانی که به تظاهرات رفتهاند دیگر سر قرار آنها نروید، چون ممکن است دستگیر شوید.
به دنبال ۵ مهر که تشکیلات رو به تلاشی بود از طرف تشکیلات اعلام شد که فعلاً هیچگونه عملیاتی انجام ندهید و به حفاظت از خود و نیروها بپردازید و به دنبال آن این تحلیل که نظام توانسته با زیادی پاسدارها و نیروهای خود از ضربات ما جلوگیری کند، مجدداً خط ترور واحدهای گشتی و ترور شخصیتها داده شد.
منبع: پیروان حق و باطل، انتشارات دادسرای انقلاب اسلامی تهران، چاپ اول، پاییز ۱۳۶۵، ج ۷.
