| سربازان آمريكايي كه چندي پيش و تا قبل از تحويل پادگان اشرف به پليس عراق، حفاظت از اين پادگان را بر عهده داشتند، در گفتگو با خانوادههاي خود عنوان كرده بودند كه اين سازمان يك سازمان تروريستي است كه اعضاي آن بسيار متوقع و «غرغرو» هستند |
به گزارش پايگاه اطلاع رساني هابيليان (خانواده شهداي ترور كشور)، در يك تالار گفتوگوي اينترنتي، افراد مختلفي كه اكثراً سربازان آمريكايي حفاظت كننده از پادگان اشرف بودند، به همراه خانوادههايشان به اظهارنظر درباره پادگان اشرف پرداختند.
بر پايه اين خبر يك سرباز زرهي آمريكايي كه سابق بر اين در پادگان اشرف، مسئوليت محافظت از منافقين را بر عهده داشت ميگويد: اگر قصد داريد در آينده به اشرف بياييد چند چيز هست كه بايد بدانيد؛ مجاهدين(منافقين) به دلايلي به عنوان تروريست طبقهبندي شدهاند و يكي از جنايات انجام شده توسط آنها قتل سرگرد هاوكينز در دهه 70(ميلادي) است.
او ادامه ميدهد: مجاهدينخلق(منافقين) تلاش ميكنند شرايط را در اينجا كنترل كنند، من با آنها غذا خوردهام و چاي نوشيدهام، اما حرف آخر من اين است كه آنها تروريست هستند.
اين سرباز آمريكا ادامه ميدهد: آنها ديكته ميكنند و خوراك تبليغات ميدهند تا بخواني و خيلي احمقانه است(سبك مغز شويي آنها) اما واقعيت اين است كه مجاهدين خلق(منافقين) در عراق بازندهاند و نظام ايران برنده است.
او همچنين ميگويد: مجاهدينخلق معصوم نيستند و جداشدهها از اين فرقه به ايران برگشتهاند و تا آنجا كه من متوجه شدهام از زندگي در ايران راضي هستند.
«مك» يكي ديگر از سربازان آمريكايي بود كه مدتي در پادگان اشرف بود، اينگونه عنوان ميكند: اين مطلب براي من مشخص نشده كه چرا سربازان آمريكايي بايد از تروريستها محافظت ميكردند و با عزيزان خودشان در كشورشان نباشند؟ من در اشرف بودهام و اصلاً جاي خوبي نيست و خود مجاهدين (منافقين) هم اصلاً نميخواستند ما آنجا باشيم.
يك پليس نظامي آمريكايي هم كه مدتي در پادگان منافقين بوده ميگويد: مجاهدين(منافقين) تروريست هستند، آنها خودشان اعتراف كردهاند كه از انقلاب 1979 در ايران تاكنون هزاران نفر را در ايران كشتهاند، افرادي كه معصوم باشند و تروريست نباشند هزاران انسان را به قتل نميرسانند.
بر پايه گزارش هابيليان زماني كه در اين تالار گفتگو يكي از هواداران منافقين، خطاب به اين پليس نظامي، وي را مزدور و تروريست خطاب كرد، وي اينگونه پاسخ داد: بله من تروريست هستم كه ماهها وقتم را صرف مراقبت از سازماني كردم كه صدها آمريكايي، ايراني، عراقي و حتي اعضاي خودش را شكنجه دادهاست، ما با جان و دل به آنها خدمت كرديم اما آنها غرغروترين گروهي هستند كه در عمرم ديدهام، آنها قدر ناشناسترين آدمهايي هستند كه در طول خدمتم ديدهام، ما با آنها بدرفتاري نكرديم، حتي وقتي مجبور بوديم آنها را براي نيازهاي پزشكي و دندانپزشكي به اردوگاههاي ديگر ببريم در حفاظت از آنها كمك كرديم و تشكري كه به جاي اين خوبيها دريافت كرديم ناله و شكوه بود، اكثر آنها مثل بچههاي كوچك رفتار ميكردند.
