به تازگی برخی مسؤولان عراقی از احتمال تبدیل شدن اردوگاه اشرف به شهربازی خبر داده اند. این تصمیم برای مردم استان دیالی که خاکشان برای مقاصد تروریستی غصب شده، خبری خوش است، اما اگر سرکردگان این فرقه اجازه رخنه این خبر را به درون اردوگاه بدهند، موجی از احساس یأس و سرخوردگی اسیران اشرف را در بر خواهد گرفت.
تصور کنید فریب خورده ای که خود را مجاهد می پندارد، خسته از یک روز کار تکراری و بی هدف، در گوشه ای از اشرف سر بر بالین می گذارد. اگر فشارهای شدید روانی و پروژه های گوناگون تبلیغاتی منافقین به او لحظه ای اجازه فکر کردن و حتی به پرواز در آوردن خیال را بدهد، شاید آینده ای نزدیک را تصور کند که اعضای فرقه اش را از اشرف بیرون کرده اند و این اردوگاه تروریستی به یک شهربازی تبدیل شده است. لابد او با تجسم خنده و شادی کودکان در این شهربازی، بر جوانی تباه شده و طراوت از دست رفته خود افسوس خواهد خورد.
اگر در وجود این اسیر آرزوهای شیطانی رجوی ها هنوز قابلیت اندکی برای عبرت گیری باقی مانده باشد، باید با گذر از این شهربازی در خیال خود، به یادش بیاید که سال هاست بازی خورده است. اگر کودکان به میل خود به شهربازی می روند و به میل خود بازی می کنند و با ارضای حس هیجانشان باز هم به میل خود دست از بازی می کشند، او خود را موجودی می بیند که به میل خود بازی را انتخاب نکرده، بلکه بازی خورده است و نمی تواند هر گاه که دلش خواست خود را از بازی بیرون بکشد. اگر کودکان از بازی واقعاً لذت می برند، او تنها می پنداشته که لذت برده است.
زندانی خودخواهی رجوی ها در اردوگاه اشرف، با مجسم کردن بالا و پایین رفتن کودکان بر الاکلنگ، پست و بلند بازی روزگار را به یاد می آورد که چگونه زمانی فرقه اش در سایه حمایت های بی دریغ جریان جنگ افروزی و عدالت ستیزی، خود را صاحب دبدبه و کبکبه می دانست!، اما امروز در گوشه و کنار جهان به دریوزگی افتاده و برای ماندن در اشرف، از این و آن طلب حمایت می کند.
زندانی ناگزیر اشرف، در تصورات خود کودکانی را می بیند که شاد و خندان بر سرسره بالا می روند و از آن فرود می آیند. این هم یادآور حکایت زندگی همیشگی منافقین است که سرگرم بازی بودند، غافل از این که دارند از سقوط و بالا رفتن برای سقوط دوباره خود کیف می کنند!
زندگی پرتکرار و بی حاصل منافقین بیچاره هم مانند سواری بر چرخ و فلکی است که هر چند هیجان کاذب می آفریند، اما حرکت دوار و بی مقصد و پر سرعت آن، آدم را از درست دیدن اطراف باز می دارد و تنها ترکیب مبهمی از رنگ ها چشم را می نوازد. ساکنان این پادگان شاید به یاد آورند که چگونه او را سال ها بر چرخ و فلک تبلیغات پر زرق و برق نشانده اند و به او القا کرده اند که دنیا هم دارد با همین سرعت و همراه و هم سو با ما می چرخد!
زندانی فرقه رجوی قطار بازی کودکان را از برابر دیدگانش می گذراند و آن را به سواری بر قطار توهمات مسعود و مریم تشبیه می کند که او و هم سلولی هایش را به هیچ جا نرسانده و دست آخر به همان نقطه شروع باز گشته است.
و شاید اشرفی با تصور بازی کودکان عراقی بر قلعه بادی این شهربازی، قلعه بادی اشرف را در ذهن مجسم کند که بزرگ و با شکوه به نظر می رسد، اما شب هنگام – که کودکان در خوابند - از باد هیاهو تهی می شود و فرو می ریزد.
اما پدر و مادرهای عراقی که دست بچه هایشان را می گیرند و برای تفریح به شهربازی می آورند، برایشان خواهند گفت که باید قدر این خوشی را بدانند، زیرا همین شهربازی زمانی اردوگاهی تروریستی بوده است که بر تلّی از نفرین عشایر عراقی به خاطر غصب زمین هایشان بنا شده و حالا آینه عبرت کودکانی است که نمی خواهند کودک بمانند.
به زودی پرندگان هم با دیدن شور و شوق کودکان عراقی، به اشرف باز خواهند گشت و بار دیگر بر فراز درختان لانه خواهند ساخت، چون دیگر منافقی وجود نخواهد داشت که به پیروی از دستورات سرکردگان فرقه، هر روز با چوبی بلند در اردوگاه گشت بزند و لانه های پرندگان را خراب کند تا مبادا چشم اسیری به آشیانه پرنده ای بیفتد و دلش با دیدن مادر و جوجه هایش، هوای خانه و همسر و فرزند کند!
