شیفت مشکوک تهدیدات دشمن به جنوب شرق روزنامه قدس: در بررسی گزینه‌های در دست اقدام برای برجسته کردن تهدیدات داخلی علیه جمهوری اسلامی ایران، آنچه در مقطع جاری جلب توجه می‌کند، اقدامات ناامن‌ساز در جنوب شرق کشورمان است. اگر تا چند ماه پیش نوار ساحلی خلیج فارس و نواحی غربی، در کانون تهدید و حملات دشمن بود، امروز سیستان و بلوچستان، این خطه تاریخی میهن، زخمی خنجر تروریست‌های اجاره‌ای است. شاهد مدعا افزایش اقدامات کور در نقاط مختلف استان با سرانگشت اشاره اربابان غربی – عبری است. انهدام چندین خانه تیمی در منزل‌آب زاهدان و سراوان و هلاکت
بایدها و نبایدهای مداخله روانی برای قربانیان ترور یادداشت اختصاصی: یکی از خطاهای رایج در مواجهه با قربانیان ترور این است که تصور کنیم با پایان حادثه، بخش اصلی بحران نیز پایان یافته است. در حالی که تجربه بالینی نشان می‌دهد آثار روانی یک حادثه تروریستی می‌تواند مدت‌ها پس از فروکش‌کردن خبرها و بازگشت ظاهری زندگی به روال عادی باقی بماند. هنوز افرادی هستند که سال‌ها پس از واقعه تروريستي در مسجد علي ابن ابيطالب(ع) زاهدان، چه به عنوان فرد حاضر در محل و چه به عنوان رهگذر، برای مشکلاتی مراجعه می‌کنند که به همان واقعه بازمی‌گردد. در برخی افراد نیز
گسترش احتمالی پادگان منافقین در مانز و خطر تشدید تنش‌های اجتماعی در آلبانی در سال‌های اخیر، حضور گروه منافقین (مجاهدین خلق) در آلبانی، به‌ویژه در مجتمع موسوم به «اشرف ۳» در منطقه مانز، همواره مورد توجه رسانه‌ها، فعالان حقوق بشر و بخشی از افکار عمومی آلبانی بوده است. این حضور که از اواسط دهه ۲۰۱۰ و پس از انتقال اعضای این گروه از عراق به آلبانی آغاز شد، در ابتدا به‌عنوان راه‌حلی بشردوستانه برای اسکان افرادی معرفی شد که سال‌ها در اردوگاه‌های عراق زندگی کرده بودند. بااین‌حال، به‌مرور زمان، درباره الگوی اسکان، نظام زندگی جمعی و آینده این مجتمع پرسش‌هایی مطرح شده
راهبرد واشنگتن برای مزمن‌سازی ناامنی در ایران تجاوز نظامی اخیر آمریکا نشان داد که هندسه تقابل با ایران وارد مرحله‌ای نوین از «تروریسم » شده است. در این چارچوب، دشمن می‌کوشند با فعال‌سازی کریدورهای قاچاق سلاح از مرزها به شهرهای مرکزی، بهره‌برداری از گسل‌های قومی، و به‌کارگیری تیم‌های انتحاریِ هدایت‌پذیر، بستری پایدار برای تروریسم در درون کشور فراهم سازند.بر این اساس، انجمن علمی مطالعات تروریسم دانشگاه یزد در نشستی تخصصی با حضور علیرضا مجیدی، کارشناس مسائل جهان عرب، الگوهای عملیاتی نوین در حوزه تروریسم مرزی و منطقه‌ای، ابعاد تهدیدات امنیتی
5مهر۱۳۶۰؛ روزی که منافقین در تهران به دنبال «تست عنصر اجتماعی» بودند بنیاد هابیلیان: امروز، پنجم مهر، سالگرد یکی از خونبارترین جنایات گروهک تروریستی منافقین در تهران است. روزی که در آن، گروهک تروریستی منافقین با تصور باطلِ براندازی نظام جمهوری اسلامی، خیابان‌های پایتخت را به میدان جنگ مسلحانه تبدیل کرد و ده‌ها شهروند بی‌گناه را به خاک و خون کشید. آنچه در این روز رخ داد، نه یک «تظاهرات» بود و نه یک «اعتراض»، بلکه یک عملیات مسلحانه سازمان‌یافته با هدف کشتار مردم و ایجاد رعب و وحشت بود؛ عملیاتی که خود منافقین بعدها آن را «تست عنصر اجتماعی» نامیدند.
منافقین؛ میان صهیونیسم و نئوفاشیسم ترجمه بنیاد هابیلیان: روز ۱۸ سپتامبر، در جریان جشن حزب نئوکان «برادران ایتالیا» که ریشه در سنت نئوفاشیستی دارد، برنامه‌ای تبلیغاتی و حامی امپریالیسم با عنوان «جوانان در شورش؛ روایت‌هایی از مرز» برگزار شد. در این برنامه، «جایزه شجاعت» به سروناز چیت‌ساز، رئیس کمیسیون زنان به‌اصطلاح شورای ملی مقاومت ایران (منافقین)، اهدا شد. مارکو اسکوریا، نایب‌رئیس فراکسیون این حزب حاکم در سنای ایتالیا نیز در این نشست حضور داشت؛ همان حزبی که الساندرو اورسینی آن را یک «حزب-لابی» و لابی بزرگی وابسته به راست
فرمانده‌ای که در پشت جبهه ترور شد در اردیبهشت ۱۳۶۴، در حالی که سیدمجتبی هاشمی برای رسیدگی به امور پشت‌جبهه به تهران بازگشته بود، منافقین او را با زبان روزه در مغازه لباس‌فروشی‌اش در خیابان وحدت اسلامی تهران به شهادت رساندند. شهید سیدمجتبی هاشمی از نیروهای ویژه کلاه‌سبز ارتش بود که پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، از ارتش طاغوتی جدا شد و به صف مبارزان علیه رژیم طاغوت پیوست. پس از پیروزی انقلاب اسلامی و ورود امام خمینی(ره) به ایران، ایشان به عضویت کمیته استقبال از امام درآمد. وی از
خروج آمریکا از شورای حقوق بشر؛ پنج قرن نقض حقوق انسان و فرار از پاسخگویی یادداشت اختصاصی: خروج اخیر آمریکا از شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد را نباید رویدادی تعیین‌کننده یا خسارتی بزرگ برای سازوکار حقوق بشر جهانی دانست. اقدام اخیر واشنگتن در اعلان خروج از شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، پس از انتشار گزارش‌های بین‌المللی درباره حملات به اهداف غیرنظامی (از جمله گزارش کمیته حقیقت‌یاب سازمان ملل درباره حمله به مدرسه شجره طیبه در میناب و تلفات غیرنظامیان)، نشان‌دهنده یک الگوی آمریکایی تکراری برای فرار از پاسخگویی بین‌المللی است.
گفت‌وگوی مذهبی و امنیت پایدار در سیستان‌وبلوچستان یادداشت اختصاصی: وقتی از امنیت در سیستان‌وبلوچستان سخن می‌گوییم، معمولاً ذهن پیش از هر چیز به تهدیدهای سخت، مرزها، گروه‌های مسلح و اقدامات امنیتی می‌رود. این مؤلفه‌ها بخشی از واقعیت استان‌اند، اما امنیت پایدار فقط با ابزارهای سخت ساخته نمی‌شود. در کنار آنها، کیفیت روابط اجتماعی، نحوه مواجهه گروه‌های مذهبی با یکدیگر و توان جامعه برای مدیریت اختلاف نیز اهمیت دارد. از همین منظر، گفت‌وگوی میان پیروان مذاهب اسلامی را می‌توان نه صرفاً یک توصیه اخلاقی، بلکه یکی از ظرفیت‌های نرم برای کاهش تنش و
شبه‌علم در میدان جنگ شناختی جنگ از کهن‌ترین نهادهای اجتماعی بشر است؛ نهادی که انسان، با وجود همه تلاش‌هایش برای رسیدن به صلح، هیچ‌گاه نتوانسته خود را به‌طور کامل از آن جدا کند. تاریخ بشر بیش از آنکه تاریخ آرامش باشد، تاریخ منازعه نیز بوده است. با این حال، جنگ در طول تاریخ ثابت نمانده و متناسب با تحول جوامع، فناوری و شیوه‌های اندیشیدن انسان تغییر کرده است. آنچه امروز با آن مواجهیم، صرفاً شکل تازه‌ای از به‌کارگیری سلاح نیست؛ بخشی از ساختار و منطق جنگ در حال دگرگونی است. برای فهم این
تظاهرات در نیویورک یا عملیات سالانه؟ روایت پنهان پشت تابلوهای رنگارنگ تنها چند هفته به برگزاری هشتاد و یکمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک باقی مانده است. در میان رویدادهای جانبی و اعتراضات متعددی که خیابان‌های منهتن را پر کرده است، گروه خاصی از ایرانیان خارج از کشور هر ساله درست همزمان با سخنرانی رئیس جمهور ایران، تظاهرات بزرگ و کاملا هماهنگی را در مقابل ساختمان سازمان ملل متحد ترتیب می‌دهند. آنچه در نگاه اول یک تظاهرات خودجوش به نظر می‌رسد، در واقع یک عملیات سالانه و پرسروصدا توسط یک گروه تروریستی جنجالی با
ترور کودکان، ترور آینده است کودک انسانی در حال رشد است و برای شکل‌گیری سالم شخصیت خود به محیطی امن و روابطی قابل اعتماد نیاز دارد. خانه، مدرسه، بیمارستان، زمین بازی و محیط‌های ورزشی فقط ساختمان و مکان نیستند؛ بخشی از جهانی هستند که کودک از خلال آنها یاد می‌گیرد زندگی قابل پیش‌بینی است و بزرگسالان از او مراقبت می‌کنند. وقتی همین مکان‌ها به صحنه خشونت تبدیل می‌شوند، چیزی فراتر از امنیت فیزیکی کودک آسیب می‌بیند: باور بنیادی او به «امن بودن جهان» نیز می‌تواند فرو بریزد. از همین جاست که
هویت‌یابی دیجیتال و آسیب‌پذیری در برابر خشونت و تروریسم هویت در جهان امروز دیگر چیزی ثابت و از پیش‌تعیین‌شده نیست. جوانان هویت خود را در فرایندی مستمر می‌سازند، بازتعریف می‌کنند و در معرض تأیید یا طرد دیگران قرار می‌دهند. شبکه‌های اجتماعی این فرایند را به‌شدت تسریع کرده‌اند؛ نه فقط به این دلیل که حجم ارتباطات را افزایش داده‌اند، بلکه چون به یکی از اصلی‌ترین میدان‌هایی تبدیل شده‌اند که فرد در آن درباره خود روایت می‌سازد، تصویر خود را عرضه می‌کند و واکنش دیگران را می‌سنجد. از این منظر، فضای مجازی صرفاً یک ابزار ارتباطی نیست؛ بخشی از محیطی است که
نقش باور در تحمل رنج بازماندگان ترور سحرگاه بیست‌وسوم خرداد، وقتی انفجار رخ داد، ساختمان چهارده‌طبقه‌ای که ما در طبقه نهم آن زندگی می‌کردیم در هم پیچید. من از دل آن آوار بیرون آمدم؛ بی‌آنکه در همان لحظه بدانم برای همسر و فرزندانم چه اتفاقی افتاده است. شاید طبیعی بود که ذهنم درگیر این پرسش شود که چرا این اتفاق برای ما افتاد، چرا آن شب در خانه بودیم و چرا از میان آن همه بلوک، ساختمان ما هدف قرار گرفت. این پرسش‌ها هم آمدند، اما چیزی که از همان ساعات نخست به کمکم آمد، پشتوانه‌ای بود که تازه در آن لحظه ساخته نشده بود؛ حاصل سال‌ها تربیت
الهیات رحمت در برابر منطق ترور یکی از پرسش‌های مهم در بحث خشونت مذهبی این است که چگونه ممکن است انسانی که خود را پیرو دینی مبتنی بر رحمت می‌داند، به نقطه‌ای برسد که حذف و کشتن دیگری را نیز در چهارچوب همان باور دینی توجیه کند. برای پاسخ به این پرسش، شاید لازم باشد پیش از پرداختن به رفتارهای خشونت‌آمیز، به تصویری که از خودِ دین ساخته‌ایم بازگردیم. اگر بخواهیم اسلام را با یک مفهوم فراگیر توضیح دهیم، «رحمت» یکی از بنیادی‌ترین مفاهیمی است که می‌تواند نسبت انسان با خدا، پیامبر، قرآن و در نهایت با دیگر انسان‌ها را به یکدیگر پیوند
